صفحه اصلی نوشتار

هنر کامبوج

از دایره‌المعارف هنر رویین پاکباز


میلاد جهانی سیاهرودی

تاریخ قدیم شبه‌جزیره‌ی هندو چین با پادشاهی فونان آغاز می‌شود [فونان به زبان خمِر یعنی «شاه کوهستان»]. نام این پادشاهی با سنتی در هندو چین پیوند دارد که توسط مهاجران هندی حدود سده‌ی اول میلادی شکل گرفت و در کامبوج و بخش جنوبی ویتنام امروزی گسترش یافت. در سده‌ی سوم، پادشاهی فونان که از نیروی دریایی مقتدری برخوردار بود ارتباط‌های مهم‌تری با هندوستان برقرار کرد. در سده‌ی چهارم، خمُرها به این سرزمین تاختند. در اوایل سده‌ی هفتم، پادشاهی فونان به دست شاه ایالت چِن‌لا فروپاشید. در سده‌ی هشتم قلمرو پادشاهی چِن‌لا به دو بخش -کامبوج و لائوس امروزی- تجزیه شد. کامبوج پس از مدتی آشفتگی و منازعه‌ی داخلی، توسط جایاوارمان دوم-شاه جاوه- دوباره به وحدت رسید؛ و دودمان مزبور تا سده‌ی سیزدهم بر این سرزمین فرمان راند.

کامبوج نیز همچون سایر نواحی هندو چین، از راه تماس با هند به طریقت هینایانه بودایی و هندوئیسم جلب شد و بیشتر آثار هنری خود را به آیین‌های مزبور اختصاص داد. گرایش کامبوجی‌ها به طراحی موزون، کنار هم نهادن دو یا چند پیکر هم‌شکل و تکرار خطوط شکل ساز مواج که معادل آن در رقص کامبوج می‌توان دید بارز است.

رویین پاکباز، دایره‌المعارف هنر، چاپ هفتم، 1387، ص 874